The Story of Toteh: A Syrian Refugee


Turkcesi icin buraya tiklayin.

As we all want to go back to the good old days when we used to share cute cat and dog videos instead of stressful and alarming political posts, I decided to share with you the touching story of this cute little dog; Toteh.

I met her last October, while I was doing research for a talk I had volunteered to do for the annual Diversity Day event at my university. I was supposed to talk about Syrian refugees but I knew nothing about them other than what I was hearing from the news feeds and seeing them on the streets of Turkey during my vacation over the summer. A friend of mine introduced me to Christiane, a German lady, working with Syrian refugees through the United Nations in Geneva. When Christiane became aware that I was preparing a talk about refugees, she said: “You have to hear this story.” And that’s how I met Maen, Toteh’s owner.


While I was vacationing in the beach towns of the Mediterranean in Turkey last summer, I saw many refugees. They always stood out. They hung out with their families, speaking in a language nobody understood, alone and alienated. Many people were not happy about their presence. I was hearing in the news that in towns close to the Syrian border, the number of refugees were surpassing the number of Turkish residents. While this was the case, Maen was the first Syrian refugee I ever spoke to. He could speak English and Christiane was gracious enough to arrange us a Skype meeting so that I could hear his story directly from him.


Maen told me he used to be an engineer, specialized in wind power. He was also an artist. He showed me his paintings and bird sculptures he made out of clay, which kept him company. He told me the story of how Syria turned into a chaotic place because of the corruption in the Assad administration. In Syria, everything was controlled by Assad and his family. Every ministry was headed by either Assad’s uncle or one of his relatives or loyalists. The guards would come to the stores and collect money from the shop-owners regularly. Maen bought land to build a home years ago. The government said he had to pay 15,000 liras to apply for a permit to build the house. He paid and applied for the permit. But nothing would get done in the government. After 7 years of chasing his application, he still didn’t have a permit. However, one of the top generals in the military was allowed to build himself a house in a protected site where people were not allowed to build homes. Maen said: “it all started when two officers came to collect money from the shop owners again. People were already suffering because of Assad’s oppressive rule and corrupt administration.” This time, the shop owners refused to pay. When one of the officers tried to attack them, people became completely outraged. They’ve had enough. They started to fight the officers and managed to kidnap them and take them inside their store. This was the beginning of the resistance movement against the regime. Of course, Assad’s response was disproportional. He sent out his army and killed many people in one day. That instilled enough fear that the resistance died for a while. But the story of the shop owners spread all over the country. After a while, other parts of the country started to rise up against Assad. With each protest and uprising, Assad became more and more ruthless. His TV channels and media outlets were portraying the protesters as terrorists, to justify Assad’s brutal fight against them.

Maen said; “I used to live in Zabadani. But, I had to move from there because of projectiles passing over my house day and night.” He bought a house in the Artoz village and moved there. But, after a while, bombings intensified around his new modest home, too. “There was horror in the region” he said. “Most of the neighbors left their homes. I spent a lot of lonely nights. Sometimes, darkness and suspicious silence surrounded the area and silence became the status of psychological abnormal.” Maen said; “I was not afraid to die. In those days, death would be mercy. I even thought about ending my life. But, I was afraid to die and leave Toteh alone. If I died, she would be helpless. She would either be abused by other animals and people, or die of starvation. It was the most terrifying thought.” For Maen, the only thing that made him going was Toteh. He said that after a while he almost got used to missile attacks. He was waiting for the rumbling to end so that he could go to the kitchen and make coffee. In the evenings, he would put a helmet on himself and on Toteh and cover her with blankets in case a shell dropped or the ceiling fell down. He already had a hole on his wall, through which he could see the neighbors’ houses in the village.

“One day, the soldiers raided the region, broke doors and burnt many houses” said Maen. “My house was the last one in the neighborhood. Neighbors came to me and said that I had to leave. They offered me to flee to their safe places before the arrival of the soldiers. But they hardly had room for themselves. They would not allow me to take my dog. I could not leave her alone. So I preferred to stay and die with her. When the soldiers came to the door, I begged them not to kill my dog. I said ‘If you want to kill her, please kill me with her.’ The soldiers did not do anything. Because I had my paintings on the wall and a dog in the house, they thought I was not a Muslim and decided to leave me alone. Toteh saved my life that day.”

Maen had a daughter who lived in Geneva with her husband. She was calling him every day in panic, pressuring him to go to Geneva. His daughter had applied for a visa for him but with Toteh, it was complicated. Toteh had to be tested and vaccinated and even then she had to wait for 3 months after the blood tests before she could enter Europe and they didn’t have that kind of time. Maen decided to find a way to get Toteh out of Syria first, make sure she was safe, and only then would he leave for Europe. While searching for a way, he met an amazing girl, Rawaa, who lived close to the same village and was personally interested in rescuing animals. She helped Maen find a veterinarian who could do Toteh’s shots and the paperwork. Maen called an Animal Shelter in Lebanon, which agreed to keep Toteh until the expiration date. He met the vet in the worst conditions in the middle of a highway but under these unusual conditions, the vet was still able to test her, give her shots and even managed to get a chip underneath Toteh’s skin so that she wouldn’t get lost. Rawaa was leaving for Beirut and Maen thought it was a good idea to send Toteh with her.

Maen told me about his many struggles after that. Eventually he was approved and he left for Europe. He stayed with his daughter and her family for a long time. But, after a while, it felt embarrassing for him to live with them without being able to work or pay bills. He applied for the refugee program in Geneva and eventually was given a room in a refugee center in the countryside. One fortunate day, he got news that a friend of his in Beirut was coming to Paris and he was able to bring Toteh. Maen and Toteh were finally united but he was not allowed to keep her in the refugee camp with him. He kept her in another animal shelter in Geneva where he would take two buses from the camp to visit every day. He said; “Every time I left, Toteh looked at me with sad eyes, wondering why I was leaving her. It broke my heart every day.” He wrote letters to the director of the refugee camp and left flyers everywhere to no avail. “There was a horse club next to the camp area” he said. “People were coming there with their dogs to ride horses. I thought they would allow me to keep my dog there. But, every time I approached their cars to ask for the manager, they would feel threatened and pull their windows up. Finally, I found out that the manager was a lady called Madam Aurelia. I went to her office and told her that I did not want any money.” Maen told her the story of his dog and Aurelia agreed to keep the dog in the barn. For 7 months, in the cold, rain, and snow, he united with Toteh in the mornings and left her again in the afternoons. He continued writing letters and leaving flyers all over the city. One day, they had a new director at the refugee camp, a woman who loved animals. She called Maen to her office. She had heard his story. She told him that he would be allowed to keep his dog with him. Maen couldn’t believe it. He asked her again, “You mean, I can keep her in my room?” She said “yes”. He was in tears with happiness. He hadn’t been that happy in such a long time.

Today, he is given a private room in Geneva. He makes birds out of clay and sells them. He also volunteers at the refugee camp and gives painting lessons to Syrian children.


He is still reminded of his days in Syria as he looks at his painting. “I called this Shadows of the Man” he said: “Those were the days I felt so alone and so valueless. Worth nothing more than a shadow.”

shadows of the man


Ah Su Dis Mihraklar!

dis mihraklarBiliyorum. Ben de biktim valla. Herkesin agzinda ayni laf. “Disaridaki mihraklar! Icerideki hainler”… Sanki yillardir tum Turkiye hanim hanimcik oturmus, hep birlikte papatyadan taclar yapiyorduk, birdenbire herkes bize dusman oldu. Bizim eskiden de kulak memesi kivaminda hainlerimiz, aldigi kadar dis mihraklarimiz, dahili ve harici bedhahlarimiz vardi. Zaten disaridaki mihraklar olmasa, icerideki hainler olmasa ulkeyi dedem de yonetir. Artik bahane uretmeyi biraksak da biraz da “ben nerde yanlis yaptim” desek diyorum.

Evet sagimiz solumuz dusman… Ama kimse de cikip demiyor ki: “Niye bu kadar dis mihrak bizimle ugrasiyor? Niye iceride bu kadar cok hainimiz var. Acaba bizde mi bir sorun var?” Olamaz mi? Olabilir.

Biliyorum, diyeceksiniz ki. Turkiye’nin jeopolitik onemi, bla bla… Ne jeopolitik konummus arkadas. Sanki dunyanin merkezi biziz. Herkesin derdi basi bizimle. Amerika’da sorsan degil haritada gostermek, daha Turkiye’nin bir ulke adi oldugunu bilmiyorlar. Turkiye deyince ilk akla gelen sey, Sukran Gunu yemegi… Ama bizim havamizdan gecilmiyor. Simarik ergen kizlar gibiyiz. “Herkes bize takmis. Herkes bizi kiskaniyor. “

Tamam tabii ki onemli bir konumdayiz. Bir yanimiz Ortadogu, bir yanimiz Dogu Avrupa. Ama bizim o dis mihraklar icin tek bir degerimiz varsa o da Ortadogunun hala kabile savaslarinda kalmis zihniyetiyle Avrupa arasinda bir tampon bolge olusturmak. Eger istedikleri tek bir sey varsa, o da Ortadogu’daki geri kalmisligin Turkiye’ye, ordan da Avrupa’ya sicramamasi… Terorun kendilerine daha fazla yakinlasmamasi…

Mesela bu dis mihraklar Israil’le niye ugrasmiyor? Onlardaki jeopolitik konum Kaliforniya’da yok… Bir yanlari Akdeniz sahilleri, bir yanlari Kizil Deniz. Arap petrollerine gelmeden onceki son viyaduk… Disindaki mihraklarin arasinda Allah icin bir tane seveni de yok. Amerikalilarin da milyar milyar dolar akitmasina bakmayin. Hic biri sevmiyor. (Bir de sevseler neler yapacaklar artik!)

Ama diyebilirsiniz ki, zaten mikrobun basi Israil! Peki o zaman Fas’a bakin mesela. Fas’in jeopolitik konumu bizden ala! Avrupa desen, Fas’a bizden yakin. Tas atsan Ispanya’ya dusuyor. Bizi bu kadar ozel, bu kadar dusman, bu kadar hain planlarin hedefi yapan nedir acaba? Niye gidip Fas’la degil de bizimle ugrasiyorlar sizce? Niye hic bir ulkede bizdeki kadar vatan haini, ic dusman, vs. yok?

Su video dolasiyor internette. Bu El-Kaide’yi, DAES’i, El-Nusra’yi Israil’in yarattigina dair! Inanmiyor degilim. Eminim onlar da bos durmuyorlardir. Ama Allah askina soyleyin, bizim birbirimize dusmek icin Israil’e ihtiyacimiz mi var? Bizde dusmanlik first-come first-serve kapis kapis gidiyor. Birbirimizden nefret etmekten haz aliyoruz sanki. Aaa, bu herif dinci, aa su herif yobaz, aa bu adam oruc tutmuyor, aa, su herif icki iciyor, aa bunun basi kapali, ooo bunlarin evinde yilbasi agaci var, aa bunlar Alevi, aa su adam ateist laflarindan her hangi birini en az hayatinizda bir kere duyduysaniz, demek ki Israil ajanlari yattiklari yerden para kazaniyor. Onlara da yazik. Dusunsenize is tatmini sifir. Iki ajanlik yapacaklar, ona bile firsat vermiyoruz. Bir iki ver gazi… Zaten adam dovmek bizim isimiz. Yilbasi kutlamasi basmak bizim isimiz. Biz derken, Turkiye’yi degil, butun Ortadogu’yu kastediyorum. Biz yine iyiyiz. Yusuf Islam’in gitar calmaya baslayinca kac olum tehdidi aldigini biliyor musunuz? Neymis, muzik harammis. Kime gore haram? Sen kendi inandigin seyin dogru oldugundan nasil bu kadar eminsin? Kaldi ki dogru bile olsa, sana ne! Sen calma gitar. Muzik dinleme. Adam Cat Stevens yaa. Gitar calmasin, insaatta mi calissin? SANA NE?Turkiye’de bir barda icki icenleri dovduler. Twitter’da, adamin biri “Islam’da emribilmaruf nehyi anil munker diye bir sey var, yanlis yapani uyaracaksin” diye bana dayak atanlari savundu. Haspam bir de en buyuk Musluman benim diye kibrinden gecilmiyor. Bildigin gonullu Israil ajanisin haberin yok be! Sen varsin diye Israil dis mihrakliktan erken emekli oluyor arkadasim.

Peki bunun cozumu var mi? Evet. Ben empiric verilere dayanarak, size kesin cozumun ne oldugunu soyleyeyim. Her sey imamda bitiyor. Hani bizde guzide bir laf vardir. Imam, icindeki bazi amonyak ve hidrojen sulfat molekullerinin havaya karismasina izin verdiginde cemaatin bagirsak hareketlerinin kontrolden cikmasiyla alakali olan soz… Iste problem de, cozum de burada. Imam derken liderlik pozisyonundaki herkesi kastediyorum.

Size Amerika’dan ornek vereyim. Trump’in secim kampanyalarinin en can alici soylemi, Muslumanlarin Amerika’ya girisini yasaklamakti. Bunu soylediginde bazilari cok elestirdi. Butun muslumanlari terrorist kategorisine koyuyor, nefret tohumlari ekiyor, vs. diye. Fakat, Trumpcilara gore, bu lafta hic bir sorun yoktu. Cunku Trump sadece radikal Muslumanlari kastetmisti. Ulkemize terror bulasmasin diye boyle bir onlem almak gerektigini dusunmesi normaldi. Fakat o oyle olmuyor iste… Vasat bir adam degil, koskoca Amerika’nin Baskan Adayi soyluyor bunu. Sonuc ne oldu? Amerika’nin butun Hill Billy’leri ve Red Neck’leri (cahil cuhela, az gelismis insanlari) “Trump bile bunu soyluyorsa bize hersey mubah” diyerek hurraa Musluman avina ciktilar. Muslumanlar 11 Eylul’den sonra gormedikleri dusmanligi, Trump’in bu lafi yuzunden gordu. New York’ta Cumadan cikan bir imami caminin onunde silahla vurdular. Basortulu iki genc kizi ve birinin esini evlerine girip oldurduler. Kadinin birinin basortusune sigara atip yakmaya calistilar. Velhasili, secim kampanyasi basladigindan beri Muslumanlara karsi saldirilar neredeyse % 150 artti. Bunlarin dis mihraki da yok. Hatalarini sahipleniyor insanlar… Simdi bunun bizimle ne alakasi var diyeceksiniz? Bizde de ayni seyler oldu. Liderlik pozisyonundaki insanlar kendi milletinden bahsederken “biz” versus “onlar” dedikce, herkesin birbirinin agzini burnunu dagitasi geldi. Insanlarin hayat tarzina yapilan her elestiri, bizim kendi Hill Billy’lerimize ve Red Neck’lerimize her turlu saldiri icin yesil isik yakti. Bize karsi onlar soylemini bazi asiri laikler kullanmadi mi? Onlar da kullandi. Cunku laik de olsa Ortadogulu Ortadoguludur. Bir cok Hill Billy’nin de yolda gordugu her basortulunun sacini basini yolasi geldi. Simdi boyle bir ortamda bana soyler misiniz dis mihrak bize ne yapsin? Biz onlar icin o kadar verimli calisiyoruz ki, adamlar bedavadan dis mihrak fonundan bonus ustune bonus aliyor. Bizim Twitter troll’lerimiz on ajanin on gunde yapacagi isi bir Tweet’le bes dakikada yapiyor.

Simdi Turkiye’nin liderlerine sesleniyorum. Su anda agzinizdan cikacak tek bir lafa bakan , ol desen olecek vatandaslarla dolu bu ulke. Nolur, biraz da pozitif mesajlar verin insanlara. “Oynaya oynaya gelin cocuklar. El ele el ele verin cocuklar” falan diyin. Kadinlara “ne guzel kahkaha atiyorsunuz, Allah sizin nesenizi eksik etmesin” diyin. Hamile kadinlara “iyiki de sokaklarda sizi goruyoruz, 3 cocuk olmasin, 2 olsun ama siz yeterki eve kapanmayin” diyin. Ne bileyim Noel Baba sevmiyorsaniz, Nasreddin Hoca kiliginda cikin, “hepinizin yeni yilini kutlarim, alin size benden tanesi 4 TL den 100 dolar yilbasi hediyesi” diyin.

Siz sevgili radikal laikler… Bu laik lafini da hic sevmiyorum. Sanki laikler laik de geri kalan herkes seriat istiyor! Istemiyor kardesim. Turk insani istemiyor. Siz de biraz relax olun artik. Iki milletvekili densiz bir laf etti diye butun Turk milletini dusman safina ittirmeyin. Basortulu kizlarin skinny jean’li fotograflarini paylasmanizin, kimbilir hangi az gelismis ulkenin sapik imaminin goruntulerini tweet etmenizin kimseye bir faydasi olmuyor. Siz de cikin meydanlarda protestolariniza “Demedim mi, demedim mi” ilahisiyle falan baslayin. Ben taa Ohio’lardan gerim gerim gerildim gozunuzu seviyim. Biraz yumusatin su ortami Allah askina…

Bakin az once bir mesaj aldim. Daha once Musluman ulkelerde hayvanlara cok kotu davranildigindan sikayet eden Amerikali bir arkadasim, “God Bless Turkish People” (Allah Turk milletini korusun) diyerek bana bunu gondermis. Iste biz ozunde boyle guzel insanlariz… Bir de su “oz” mihraklarimizdan kurtulsak … (Amin!)



Yazar: Muammer Gul

Iki tip insani ikna edemezsiniz, yenemezsiniz.
Biri cahil insandir.
Digeri din tüccaridir.
Tipki ortaçag Avrupasinda oldugu gibi.
Hele bir de din tüccari cahilse bir tek yol kaliyor, o da susmak.
Çok sükür ki hala ciliz da olsa bugünün Turkiyesinde konusabiliyoruz.


Aklima Takilanlar – 2

pkkDagdaki PKK’li Kardesime Mektup!

Sana yapilan haksizliklar canina tak etmis. Bu yuzden cikmissin daglara diye duydum. Birileri hep kiskirtiyormus seni ve dagdaki arkadaslarini… Olur da birileri kiskirtir diye biriktirdigin silahlar, mermiler arasinda yasiyormussun, bir elin hep tetikte. Seni kucumsuyorlarmis cunku. Irkina gereken saygiyi gostermiyorlarmis. Yok, inanki artik kucumsemiyor kimse. Gorduk gucunu. Uykuda uyuyan adami bile oldurebilecek kadar guclu(!?) ve sonuna kadar hakli(!?) mucadelene hepimiz saygi duyuyoruz artik. Eskiden  “iyy, Kurt musun?” diye yuzunu eksiterek, her Elazig’liya soran Beyaz Turkler bile degisti. Onlar da hep senin arkanda artik. Gerci bunca yildir degismeyen Beyaz Turkler, hatalarini ancak su cozum sureci ve ateskes donemi sayesinde anlamislardi ama olsun. Onlarin bi kez daha degismesi zaman alir. Sen yine senin ozgurluk mucadeleni anlamayan bu insanlara ders vermek icin kamyon yakmaya falan devam et. Arada oldurdugun ve simdi sana kizan insanlar arasinda HDP’liler ve baska Kurt kardeslerimiz bile var ama olur o kadar. Friendly fire diyorlar Amerika’da. Sorun degil. Yeter ki sen ozgurlugun icin savasmaya devam et. Politik molitik isler faso fiso… Secimle kim hukumet degistirmis, haklarina sahip cikmis ki?!?! Vahsetin hakim oldugu bir direnis ne zaman basarili olmamis ki?!?!?! Sen oldurmeye devam et. E, bu ugurda bir kac arkadasin olmus, bir kac masum insan kaynamis, nolacak? Senin cocuguna Bejewan ismini koyabilmen icin bir kac kayip verilmis cok mu? Ayy pardon, o eskidendi di mi? Neyse olsun, baska haksizlik mi yok ugruna savasmak gereken! Mesela toplum icinde hep Turkce konusmaya zorluyorlardi seni. Ayy, o da hallolmustu galiba ama ne bileyim ana dilde okul acmiyor devlet mesela size.  E, bu da dilini yasaklamak gibi bir sey sonucta. Bu ugurda bir kac bebek daha konusmaya baslayamadan babasini kaybetmis, nedir ki?

Aslinda anliyorum seni. Bana da yapiyorlar burda bazen. Ben Turkum diyince, “e biz de Italyaniz, biz de Arabiz, biz de Almaniz, biz de Pakistanliyiz, so what?” diyorlar. “Turksen Turksun, n’edek yani!” gibisinden… Yani, koskoca Turk’um, adamlarin umrunda bile degil. Tam daga cikma sebebi. Dunya globallesiyormus falan fisman. Zikkim globallesiyor. Turkum ulan ben. Turkce konusmam lazim her yerde. Yani evet, is ortaminda olmuyor, hep yabanci sirketlerle calisiyoruz. Ya da, burda yasayan baska milletler var. E, ortak dil Ingilizce olunca mecbur ediyorlar Ingilizce konusmaya. Ama adimi kisalta kisalta kirk kere tekrar ediyorum, soyleyemiyorlar. E, onlarla mi ugrasicam, mecburen, isimi cabucak halletmek icin, Tracy diyip geciyorum. Bu da hakaret gibi. Cok rencide oluyorum haliyle. Daga cikip, iki tanesini oldureceksin ki, duzgun soylemeyi ogrensinler adimi. O kucumsedikleri Turk kimmis gorsunler.

Turk cocuklu aileler var. Cocuklar, ana dillerini ogrenemeden buyuyor burda. Evde Turkce konus konus, nereye kadar. Turk okulu acmiyor ki Amerikan hukumeti. Hadi bizi gectim, Meksikalilara acin bari di mi Ispanyolca okullar? Gerci bazi Turkler Turk okulu aciyormus her yere. Ama napiyim, parayi benim irkim verecek olduktan sonra dedem de okul acar. Devlet acsin bakalim yigitse… Ben niye gonullu oliyim ozel okul acmak icin? Yani uyusturucu kacakcisi miyim, nerden bulucam o kadar parayi, di mi?

O degil de, bu Meksikalilar cok saf millet. Ulan senin topraklarina, 100-200 yil once gelmis yerlesmis Amerikalilar. Bi de utanmadan, sinirdan kacak Amerika’ya girdin diye seni sinir disi ediyorlar. Buna ragmen daga cikmiyorsun? Manyak bunlar. Gerci sivil direnisleriyle bayagi kacak Meksikaliya Amerikan vatandasligi verilmesini sagladi haytalar. Nasil yaptilar bilmiyorum. Bi kursun bile sikmadan haklarini almaya basladilar, hic aklim almadi. Politikaya falan giriyormus bazilari, oyle duydum.

Neyse, bizi bosver. Sen iyi misin, onemli olan o? Keyfin yerinde mi? Imrali, Kandil falan nasil? Bayagi international calisiyorlar diye duydum. Iyi iyi… Globallesen dunyada, Amerika, Avrupa, Ortadogu ayrimi yapmadan, hepsiyle iyi iliskiler icinde olmak sart. Gerci sen Kurt kardeslerinin haklari icin savasiyorsun, Avrupalilar, Amerikalilar falan da topumuzdan tiksinir. Ama o ayri, o ayri tabii… Teror baska, alisveris baska…

O degil de, HDP calisiyordu bayagi sizin icin… Bayagi da hukumete rakip olacak kapasiteyle gumbur gumbur geliyordu. O isin de icine ettiniz biraz ama n’apalim. Ozgurluk ve baris icin sart bunlar tabii. Ama inanir misin, hala iki arac yakmana, iki polis oldurmene takilip, su hakli mucadeleni anlayamayanlar cikiyor ya, ben de en cok ona sasiyorum.


Aklima Takilanlar – 1

yalanFacebook’ta okudugum haberlerin %90i ya carpitilmis, ya photoshop, ya 10-yil-onceye-ait-ama-simdi-gibi-gosteriliyor ya da kulliyen yalan. Haber belli basli bir gazetenin linkiyse, can alici ve sok bir baslik, ama altinda baslikla hic alakasi olmayan gereksiz bir haber. Bu yuzden arkadaslar, FB’tan paylasilan hic bir habere zerre kadar inancim yok. Turk gazetelerine de inancim yok. Hatta artik gozumle gormedigim hicbir seye inancim yok. Turkiye’de standartlarimiz o kadar dusmus ki, gonul rahatligiyla paylasabildigimiz tek durust, tarafsiz, (ahlaksiz) haber kaynagi Zaytung…

Diyeceksiniz ki, herkes mi yalan soyluyor? Hic mi inanilacak, guvenilecek bir haber kaynagi yok koca ulkede. Yok degil. Var. Bi tane var. Turkiye olarak herkesin inandigi, guvendigi, sozunun eri, dogru haberin kaynagi tek bir yer var. Fuat Avni. Onun da kim oldugu belli degil. Adam arada bir tutturmuyor ki, her seyi biliyor arkadas. Ama kimse de demiyor ki, Turkiye gibi at izinin, it izine karistigi bir ulkede bu kadar gercegi, ustelik daha yasanmadan bu adam nerden biliyor? O isin de suyu cikacak yaninda, bakin buraya yaziyorum. Ilerde dersiniz, Turkish T bilmisti bunun boyle olacagini diye…

Facebook’ta ya da internette akil almaz haberleri gorunce, neyin ne olduguna nasil karar veriyorsun diye sordugunuzu duyar gibiyim. Saka saka. Oyle bir sorunuz olmadigindan eminim. Ama ben yine de soyliyiim. “Bir haberin gercek olup olmadigini anlamak icin once ayni haberin butun dunya medyasindaki yansimalarini okuyorum, sonra Turk medyasindaki carpitilmis ve tarafli haberlerin nasil ve ne sekilde, hangi taraflar tarafindan ne derece carpitildigini okuyorum. Sonra ayni haber ile ilgili yalanlayici haberleri ve altarindaki ucuk, kacik yorumlari da okuduktan sonra, yine kendi kafama gore tahmin yurutuyorum.” Daha dogrusu yurutuyordum. Ama sonra dusundum. Madem bunca saat ugrasip didindikten sonra, yine kendi kafama gore karar vericektim, ne diye kendimi harab, vaktimi heba ettim diye… Artik cok daha iyi bir yontem buldum. Turkiye haberlerini okuyunca, once derin bir nefes aliyorum, sonra bilgisayarin kapagini kapattigim gibi, kosarak bahceme cikip, yetistirdigim domates, biber ve patlicanlari topluyorum. Sonra da elime guzel bir kitap alip, sezlonguma kurulup, gunesin batisini izliyorum. Huzur organik tarimda arkadaslar… Hepinize tavsiye ederim!